EN
A
A
A

Podsumowanie serii warsztatów DARIAH-PL i KOED

14 listopada 2016

Jesienią intensywnie angażowaliśmy się w cykl warsztatów Public humanities and digital humanities: mutual inspiration and common (digital) tools

Ci, którzy śledzą naszego bloga, pewnie pamiętają, że projekt ten zrealizowany został przez konsorcjum DARIAH-PL (do którego należy także Uniwersytet Warszawski), Koalicję Otwartej Edukacji (KOED) oraz DARIAH-DE i miał na celu wzmocnienie współpracy między środowiskiem akademickim a instytucjami kultury i dziedzictwa (sektor GLAM). Organizatorom zależało przede wszystkim na stworzeniu środowiska współpracy i swobodnej wymiany doświadczeń. Dlatego właśnie wydarzeniu nadano formę trzech cykli warsztatów, które odbyły się w trzech różnych miastach Polski.

Pewnym wyzwaniem było wyznaczenie tematów, którym byłyby poświęcone kolejne spotkania. Podczas warsztatu przygotowawczego przedstawiciele DARIAH-PL i KOED zdefiniowali najważniejsze potrzeby oraz oczekiwania obu środowisk, a następnie uporządkowali je w trzy obszary tematyczne. Każdemu z nich poświęcone zostały osobne warsztaty:

1. Kształtowanie standardów opisów zbiorów historii mówionej: metadane i słowniki kontrolowane – Warszawa, 3 października 2016 (szczegóły);

2. Wizualizacja danych w humanistyce – Lublin, 8 i 9 października 2016 (szczegóły);

3. Otwarte dane i publikowanie wyników badań – Wrocław, 14 i 15 października 2016 (szczegóły).

Dyskusja podsumowująca warsztaty odbyła się podczas dorocznej konferencji DARIAH-PL. Wszystkie warsztaty potwierdziły, jak ważna i potrzebna jest współpraca środowisk akademickiego i GLAM. Instytucje kultury i dziedzictwa posiadają bowiem imponujące kolekcje obiektów (często już zdigitalizowanych), które stanowić mogą świetne źródło danych badawczych. Niezbędne jest jednak wsparcie w odpowiednim opracowaniu tych zbiorów. Z drugiej zaś strony, ujmowanie zbiorów instytucji kultury w projektach badawczych nie będzie możliwe bez odpowiednich narzędzi i systemu informacji o tego typu kolekcjach. Trzeba także pamiętać, że tylko dzięki współpracy możliwe będzie opracowanie rozwiązań zaspokajających potrzeby obu środowisk.

Przykładem takiej międzyinstytucjonalnej współpracy pomiędzy przedstawicielami środowiska uniwersyteckiego, instytucji dziedzictwa oraz organizacji pozarządowych może być sytuacja dotycząca zbiorów historii mówionej. Istnieją już liczne i bogate cyfrowe zasoby, który muszą teraz zostać zindeksowane i opisane. Dzięki ustandaryzowaniu systemu opisu metadanych, możliwe będzie stworzenie jednego katalogu wszystkich polskich zbiorów historii mówionej. Taka wymiana informacji ułatwi następnie współpracę różnych instytucji i organizacji, a także realizację projektów badawczych.

Dzięki warsztatom z cyklu Public humanities and digital humanities: mutual inspiration and common (digital) tools zaczynają się obecnie prace, nad stworzeniem systemu agregacji danych o zbiorach historii mówionej w Polsce. Zaangażowany jest w nie zespół LaCH UW oraz część członków Polskiego Towarzystwa Historii Mówionej.